குற்றத்தின் தன்மையை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு மரண தண்டனை வழங்குவது சரியான நீதியா, அல்லது குற்றம் நடந்த சூழ்நிலையையும் மனிதனின் பின்னணியையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமா என்ற கேள்வியை முன்வைப்பதே இப்படத்தின் மைய நோக்கம்.
பொருளாதார நெருக்கடியால் வாழ்க்கையில் தடுமாறும் இளைஞனான வெற்றி, சூழ்நிலையின் கட்டாயத்தால் தவறான பாதையில் பயணிக்கிறார். எதிர்பாராத சம்பவம் ஒன்றால் கொலை வழக்கில் சிக்கி, இறுதியில் மரண தண்டனை பெறுகிறார். தண்டனைக்கு தகுதியான குற்றத்தை செய்திருந்தாலும், தனது வாழ்க்கைச் சூழலை புரிந்துகொள்ளாமல் வழங்கப்பட்ட தீர்ப்பு உண்மையான நீதியல்ல என்று அவர் வலியுறுத்துகிறார். இந்த வாதத்தை மனிதநேய பார்வையுடன் அணுகுவதுதான் ‘லக்ஷ்மிகாந்தன் கொலை வழக்கு’.
படத்தின் மிகப்பெரிய பலமாக வெற்றியின் நடிப்பு அமைகிறது. பெரிதாக உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தாமல், அடக்கமான உடல் மொழி மற்றும் இயல்பான வசன வெளிப்பாட்டின் மூலம் ஒரு சாதாரண மனிதனின் வேதனையை உணர வைத்திருக்கிறார். அவருடைய ஒவ்வொரு வாதமும் பார்வையாளர்களை சிந்திக்கத் தூண்டும் வகையில் அமைந்துள்ளது.
நாயகியாக நடித்திருக்கும் பிரிகிடா சாகா, கதாநாயகனின் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் முக்கியமான உணர்ச்சி ஆதாரமாகப் பயணிக்கிறார். அதிகப்படியான நாடகத்தன்மை இல்லாமல், இயல்பான நடிப்பின் மூலம் தனது கதாபாத்திரத்திற்கு தேவையான நம்பகத்தன்மையை அளித்திருக்கிறார்.
சிறைச்சாலை அதிகாரியாக வரும் ரங்கராஜ் பாண்டே, படத்தின் கருத்தியல் மோதலுக்கு வலுவான எதிர் தரப்பாக நிற்கிறார். சட்டத்தின் பார்வையையும் மனிதநேயத்தின் பார்வையையும் மோதவிடும் அவரது காட்சிகள் படத்திற்கு கூடுதல் ஆழத்தை வழங்குகின்றன. வெற்றியின் நண்பராக நடித்திருக்கும் மாறன், குறைவான காட்சிகளில் தோன்றினாலும், கதையின் உணர்வுப்பூர்வ தருணங்களை உயிர்ப்புடன் மாற்றும் வகையில் சிறப்பான பங்களிப்பை வழங்கியிருக்கிறார். லிஸி ஆண்டனி, கவிதா பாரதி, சுப்பிரமணிய சிவா உள்ளிட்ட மற்ற நடிகர்களும் தங்கள் கதாபாத்திரங்களின் மூலம் படத்தின் எதார்த்தத் தன்மையை அதிகரித்திருக்கின்றனர்.
ஒளிப்பதிவாளர் எம்.வி. பன்னீர்செல்வம் இயற்கையான வெளிச்சத்தையும், எளிமையான காட்சியமைப்புகளையும் பயன்படுத்தி கதையின் நெருக்கடியான சூழலை உணர வைத்திருக்கிறார். தர்புகா சிவாவின் இசையும் பின்னணி இசையும் தேவையான இடங்களில் மட்டுமே தலையிட்டு காட்சிகளின் உணர்வுகளை மேலும் ஆழப்படுத்துகின்றன. பூபதி வேதகிரியின் படத்தொகுப்பு, அதிக வசனங்கள் கொண்ட திரைக்கதையையும் சுவாரஸ்யம் குறையாமல் நகர்த்த உதவியிருக்கிறது.
எளிமையான கதையை எடுத்துக்கொண்டு, அதில் நீதி, தண்டனை, மனித உரிமை ஆகிய கேள்விகளை இணைத்து சிந்திக்க வைக்கும் படைப்பாக இதை உருவாக்கியிருக்கிறார் இயக்குநர் தயாள் பத்மநாபன். மரண தண்டனை என்பது சட்டரீதியான தண்டனையா அல்லது அரசின் பெயரில் நிகழும் இன்னொரு கொலையா என்ற விவாதத்தை மிகத் தெளிவாக முன்வைத்து, ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் உயிர் வாழும் உரிமை உண்டு என்ற கருத்தை அழுத்தமாக பதிவு செய்திருக்கிறார்.
மொத்தத்தில், ‘லக்ஷ்மிகாந்தன் கொலை வழக்கு’ வெறும் நீதிமன்ற நாடகமாக இல்லாமல், மரண தண்டனையைப் பற்றிய ஆழமான சிந்தனையை ஏற்படுத்தும் கருத்தியல் படைப்பாக கவனம் பெறுகிறது
Leave a Reply