மூன்று இளைஞர்கள் வாடகைக்கு வசித்த ஒரு வீட்டில் நடந்த கொடூரமான கொலை மற்றும் தற்கொலை சம்பவத்திற்குப் பிறகு, அந்த வீடு பேய் வீடு என்ற பெயரைப் பெறுகிறது. பல ஆண்டுகளாக யாரும் குடியேற துணியாத அந்த வீட்டில், நாத்திகரான கிராஃபிக் டிசைனர் அஜய் கார்த்திக், குறைந்த வாடகை என்ற ஒரே காரணத்திற்காக துணிச்சலோடு குடியேறுகிறார். வீட்டு உரிமையாளரான பாக்யராஜுக்கு கடன் சுமை காரணமாக இந்த வாடகைத் தொகை தேவைப்படுகிறது, ஆனால் சில நாட்களிலேயே அஜய் அமானுஷ்ய சம்பவங்களை எதிர்கொள்ளத் தொடங்குகிறார்.
இதற்கிடையே அஜய் கார்த்திக்கும், பாக்யராஜும் மர்மமான முறையில் உயிரிழக்க, இந்த வழக்கை விசாரிக்க வரும் காவல்துறை அதிகாரி நட்டி நடராஜ், இறந்துபோனதாக நினைக்கப்பட்ட அஜய் திடீரென கண் திறந்து எச்சரிக்கை விடுத்துவிட்டு மீண்டும் சரிவதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைகிறார். ஏன் இந்த வீட்டில் மட்டும் இப்படி தொடர்ந்து மரணங்கள் நிகழ்கின்றன, இதற்கான உண்மையான காரணம் என்ன என்ற மர்ம முடிச்சை அவிழ்ப்பதே இப்படத்தின் இரண்டாம் பாதியாக அமைந்திருக்கிறது.
நாயகனாக அறிமுகமாகியிருக்கும் அஜய் கார்த்திக், ஆரம்பத்தில் பேய் நம்பிக்கை இல்லாத தைரியமான சாதாரண இளைஞனாக அறிமுகமாகி, நாளடைவில் அமானுஷ்ய சம்பவங்களால் மனரீதியாகச் சிதைந்துபோகும் மனிதராக மாறும் பரிணாமத்தை மிக இயல்பாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். பயம், குழப்பம், பதற்றம் ஆகிய உணர்வுகளை மிகைப்படுத்தாமல் கடத்தியிருப்பதோடு, முகபாவனைகள் மற்றும் உடல்மொழி மூலமாகவும் பார்வையாளர்களை அந்த அச்சத்திற்குள் இழுத்துச் செல்கிறார். இது அவரது அறிமுகப் படமாக இருந்தும், அழுத்தமான கதாபாத்திரத்தை அளவான நடிப்பால் திறம்படக் கையாண்டிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
வீட்டு உரிமையாளர் கருணாகரனாக நடித்திருக்கும் பாக்யராஜ், தன் அனுபவமிக்க நடிப்பால் கவனம் ஈர்க்கிறார்; துரதிர்ஷ்டவசமாக இதுவே அவரது கடைசி திரைப்படமாக அமைந்திருப்பதால், அவரது இழப்பை திரையில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத ஒரு உணர்வும் பார்வையாளர்களுக்கு ஏற்படுகிறது. காவல்துறை அதிகாரியாக வரும் நட்டி நடராஜ், வழக்கம்போல எதார்த்தமான நடிப்பால் கதையை நகர்த்திச் செல்கிறார்; திரைக்கதை முடிச்சுகளை அவிழ்க்கும் பொறுப்பு அவர் மீது இருப்பதால், படத்தின் இறுதிக் காட்சிகளில் அவரது நடிப்பு தனிக் கவனம் பெறுகிறது. அஞ்சனா நேத்ரன், வி.டி.வி.கணேஷ், இந்துமதி மணிகண்டன், சிபி சக்கரவர்த்தி ஆகியோர் தங்களுக்குக் கிடைத்த வேடங்களில் சராசரியான நடிப்பை வழங்கி படத்திற்குத் தேவையான ஆதரவை அளித்திருக்கின்றனர்.
இசையமைப்பாளர் மனு ரமேஷ், பயங்கரமான சத்தங்கள் மூலம் மிரட்டும் வழக்கமான பாணியைத் தவிர்த்து, மௌனத்தையும் மெல்லிய ஓசைகளையும் கொண்டே தியேட்டரில் ஒரு அமைதியின்மையை உருவாக்கியிருப்பது இப்படத்தின் பின்னணி இசையின் தனிச் சிறப்பாக அமைந்திருக்கிறது. ஒளிப்பதிவாளர் ரவி சக்தி, இருட்டையே ஒரு கதாபாத்திரமாக மாற்றி, நுணுக்கமான லைட்டிங் மூலம் ஒரு வீட்டை மையமாகக் கொண்ட கதையை சலிப்பில்லாமல் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார் என்பது இப்படத்தின் முக்கிய பலம். இருப்பினும், க்ளைமாக்ஸில் விளக்கப்படும் சில முக்கிய திருப்புமுனைகளை இன்னும் தெளிவாக, எளிமையாக காட்சிப்படுத்தியிருக்கலாம் என்ற குறை சிலரால் சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.
இயக்குனர் கல்யாண் கே.ஜெகன், தமிழ் சினிமாவில் வழக்கமான பேய் பட பாணியை விடுத்து, மனித மனதின் பயத்தை மட்டுமே மூலதனமாக வைத்து, பேய்-பிசாசுகளை நேரடியாகத் திரையில் காட்டாமலேயே பார்வையாளர்களை இருக்கை நுனியில் உட்கார வைக்கும் வகையில் திரைக்கதையை அமைத்திருப்பது புத்திசாலித்தனமான அணுகுமுறையாகும். இறுதிவரை சஸ்பென்ஸை உடைக்காமல் ஒரு சைக்காலஜிக்கல் த்ரில்லராக மர்ம முடிச்சுகளை படிப்படியாக அவிழ்த்து, படத்தை தொய்வில்லாமல் விறுவிறுப்பாக நகர்த்திச் சென்றிருப்பது இயக்குனரின் கைத்திறமையை நிரூபிக்கிறது.
எனினும், சில இடங்களில் அமானுஷ்ய காட்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் வருவது போன்ற உணர்வையும், கிளைமாக்ஸில் விளக்கப்படும் சில விஷயங்களை இன்னும் எளிமைப்படுத்தி இருக்கலாம் என்ற கருத்தையும் சில விமர்சகர்கள் பலவீனமாகச் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். இதையெல்லாம் தாண்டி, காமெடி கலந்த பேய்க் கதைகளையே அதிகம் பார்த்துப் பழகிய தமிழ் ரசிகர்களுக்கு, நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு ஒரு தரமான உளவியல் திகில் அனுபவத்தைக் கொடுத்திருப்பதே ‘டார்க்’ படத்தின் மிகப்பெரிய வெற்றியாகக் கருதப்படுகிறது.
Leave a Reply